وصل یار
تا ابـد سرمست آهنگ دلانگيز توام
يك زماني بيخ گوشم خوش لساني كردهاي
در پناه سرد و گرم روزگاران كهن
ماهتاب و مـــاه را تو پاسبـــاني كردهاي
مدتي بر بام منزلاي قمر سيماي من
تا حضور آشنايت ديـدهبـاني كـــــردهاي
يك شبي مهمان ابروي تو بودم تا سحر
از برايم با دو نرگس ميزباني كردهاي
لب شكر دنياي غم را از جمال روي گل
با طراوت چون بهشت جاوداني كردهاي
لحظهاي خوشتر نديدم من از آن دم آشنا
كز حضورم بس طربناك شادماني كردهاي
با وجود نامراديهاي سخت روزگار
كاروان عشق جان را سارباني كــردهاي
صبر ايوبت نگارا وقت هجران ديدهام
در جـدال غم هميـشه پهلـواني كــردهاي
تا زخسار گلت آن زلف پيچان وا زدي
شرمگين هم از جمالت نقش ماني كردهاي
با كمند زلف خوشبويت چرا اي دلربا
صيـد قلـب نازكــم در نوجوانـي کرده ای
كلبهي تاريك قلبم را به رخسارت مدام
روشناتر از فـروغ كهكشــاني كــردهاي
از براي سجده بر محراب رويتاي نگار
گونههايت را به زينت زغفراني كردهاي
تا كه قلبم را شكار لالهي گلگون كني
غنچهي لب را چه زيبا ارغواني كردهاي
بس كه شيدا ميشوم من از جمال روي تو
طـــــرهي زلفان خود را سايباني كردهاي
چادر گلدار مشكي چون صدف دارد نگين
جامـــهي تن را به ميلم آسمـاني كــردهاي
من به گفتارت شنيدم آن سخنهاي لطيف
گفت و گويي بــا زبـــان مـــكراني كــردهاي
وانگهي يك جرعه مي از جام لب دادي به من
همچو ساقي عقل و هوشم را تو فاني كردهاي
مرحبا اي كرد شيدا چون به وصل دلربا
در خيـالت نــــقش ايـزد بايـــگاني كـــــردهاي
عبدالغفار کرد بهار ۱۳۸۴
××× مرجع و کانون وبلاگ نویسان فعال و برتر شهرستان خاش ×××