خـــاطری خوش بوده مارا ازنخستین روز درس           مشق دل ها شـــد مــــزین با خـــــــط بابا و نان

تختــــه ی سبز کلاس و دست خــــــط آمـــوزگار           شــد هویدا بهر هـــرکس هـــم بسی راز نهــان

تحفه ی علـــم است که مـــارا در تمــــام کائنات            می برد تا اوج عـــــالم در مســــــیر کهکشـــان

علــــــم اگــر دری بود در قلب زیبای صـــــــدف           تربیت در نـــزد عــــــــالم مثل گنــــــج شایگان

شهـــر مـــا خاش است باشد در تمدن بی نظــیر           می درخشـــد در میان برگ تاریــخ هــــــر زمان

شــــــهر علم و دانش و میراث مـــردان عــلوم            شهـــر شعـــر شاعران و حافظان خوش لســـان

بوسه بردستت زنــــم زیرا که ای آمــــــــوزگار            درس ایثارت بـــــدادی دانش آمــــــوز را نشان

آن حسیــــن مکتبت در زیر زنجیــــرهای تانک            هـــــرچه دارد از تو دارد آن شهیــــد نو جوان

من در این محفل که اینک جملگی دارند حضور            در نشاط بیــــــــکرانم با دلی چون ارغـــــوان

قطعه شعــــری را که گفتم یادگاری بهـــــــرتان            نزد خود دارید عـــزیزش چـون درفش کاویان