همگي ما در طول زندگي خود دچار استرس مي شويم. شايد اين حالت وقتي سراغ مان بيايد که با اعضاي خانواده بحث کرده ايم، يا زماني که در برقراري ارتباط دوستانه با ديگران با مشکلي روبه رو شده ايم. گاهي درست هنگام امتحان با اين معضل دست به گريبان مي شويم يا درست قبل از اينکه نتيجه امتحان به دست مان برسد، حتي شايد هنگامي که در انتظار اتوبوس يا در صف خريد فروشگاهي ايستاده ايم، استرس به سراغ مان بيايد.
    
    حقيقت اين است که استرس بخشي طبيعي و عادي از زندگي است. تلاش برا ي رهايي از آن به طور کامل، باعث مي شود که زندگي برايمان يکنواخت و خسته کننده شود. از سوي ديگر، اگر بيش از حد در معرض استرس قرار بگيريم سلامت جسمي و شادابي رواني ما به خطر مي افتد.بارها اتفاق افتاده که هر يک از ما در معرض استرس بيش از حد قرار گرفته ايم. در اين مواقع چاره کار اين نيست که سر خود را زير بالش پنهان و از موضوع فرار کنيم يا براي رهايي از آن با سرعت هرچه تمام تر خود را در کار غرق کنيم. کليد حل اين مشکل آن است که با آن روبه رو شويم و سعي کنيم با چيزهايي که باعث آزارمان مي شود کنار بياييم.
    
    استرس در واقع نوعي اضطراب، فشار روحي، تنش، خستگي، نگراني، وحشت و ترس است. استرس موجب بروز انواع بيماري ها، افسردگي، ناراحتي و رنج مي شود.    
    نشانه هاي جسماني تشخيص استرس عبارتند از: بي اشتهايي، حالت تهوع، استفراغ، سردرد، دل درد، بي حالي، اسهال، درد دست و... و نشانه هاي رواني آن شامل: عصبي بودن و آرام و قرار نداشتن، احساس خستگي، تکرر ادرار، تپش قلب، بي حالي، تعريق، لرزش، نگراني و دلهره، بي خوابي، اشکال در تمرکز حواس، گوش به زنگ بودن، تهوع، بي اشتهايي و... مي شود و اما مدرسه بزرگ ترين منشاء استرس در اغلب دانش آموزان است. آنها نه تنها با امتحانات، معلمان و تکاليف خانه دست و پنجه نرم مي کنند، بلکه متحمل استرس چند برابري نيز از سوي دوستان و همسالان خود مي شوند.مي خواهيد باور کنيد يا نه، مدرسه جايي نيست که شما را دچار ناراحتي و استرس و بيماري کند. مدرسه مکاني است که از طريق آموزش و تاثيرات متقابل اجتماعي به شما کمک مي کند که راه خود را در زندگي پيدا کنيد. اگر مدرسه رفتن اين پيام را به شما انتقال نمي دهد، حتماً در زندگي تحصيلي خود نياز به توصيه و حمايت داريد. در اين صورت، با والدين يا معلمي که با او رابطه دوستانه تري داريد صحبت کنيد و به ياد داشته باشيد هيچ مشکلي وجود ندارد که راه حلي نداشته باشد.
    
    در واقع معلمان نيز مي توانند به شما کمک کنند تا روش زندگي خود را تغيير دهيد، بسياري از آنها علاقه دارند به شما کمک کنند.
    
    - اگر به معلمي علاقه داريد، سعي کنيد ويژگي هايي را که باعث علاقه شما به او شده است پيدا کنيد و بکوشيد که اين ويژگي ها را در بقيه معلمان خود نيز جست وجو کنيد.       

 - اگر در مورد يکي از دروس با مشکل روبه رو شده ايد سعي کنيد علت اين بي علاقگي را مشخص کنيد. زماني که اين کار را انجام داديد تلاش کنيد تا با در ميان گذاشتن اين سوال ها با خودتان اين طرز فکر را اصلاح کنيد: آيا به کمک بيشتري نياز داريد؟ آيا بايد در اين باره بيشتر سوال کنيد؟ آيا نياز به مطالعه بيشتري داريد؟ سپس به درس هايي که در آنها موفق هستيد توجه کنيد. به خاطر داشته باشيد که هيچ کس از شما انتظار ندارد در همه درس هاي خود نمره هاي عالي کسب کنيد.    

    راه هاي کاهش استرس مدرسه
    آشنايي دانش آموز با معلمان و مدرسه قبل از آغاز سال تحصيلي، ياد کردن از معلمان در منزل با لبخند و القاب زيبا مانند معلم مهربان و...، تعريف خاطرات مثبت، شاد و جالب از سوي والدين براي دانش آموزان، همدردي درک و تفاهم به عنوان اساس درمان، تشويق به حضور در جمع مدرسه، تقويت هر نوع رفتار نزديک شدن به مدرسه، محدود نکردن تفريحات دانش آموزان، برگشت به مدرسه بدون فشار و اجبار، اقناع کودک براي حضور در مدرسه، عدم انتقال تجارب منفي والدين به دانش آموزان، عدم ايجاد ترس و رعب از مدرسه و معلم در دانش آموز، عدم ايجاد وابستگي شديد به والدين به خصوص مادر، درمان گروهي، عدم بروز رفتارهاي تقويت کننده به کودک در منزل هنگام حضور در مدرسه، عدم تاکيد و توجه به شکايت هاي بدني کودک، شناساندن اثرات رفتارهاي نادرست مادر به حضور فرزند در مدرسه، عدم تنبيه و توبيخ به واسطه ضعف درسي.   مسووليت پدر و مادر    يکي از مسووليت هاي والدين نسبت به کودکان، آموزش و هدايتي است که در نهايت آنها را قادر مي سازد بتوانند در زندگي شان تصميم هاي درستي اتخاذ کنند. البته مساله مهم اين است که نقش والدين در آن زمان اين گونه خواهد شد: کمک به او در جهت وفق با موقعيت جديد، آگاه سازي وي از مسائل پيرامون وي و پيش رو، کمک به تامين آسايش او هنگام نياز، دوست داشتن فرزندان، تاييد، تکريم، تحسين و حمايت از وي، صحبت با او در مورد يافتن راه حل هاي گوناگون، ياري دادن به وي هنگام تصميم گيري، عدم توقع بيش از حد توان آنها و ياري دادن به وي در تعيين هدف.داشتن رابطه انساني و صحيح با فرزندان، حياتي ترين مرحله کار و اثربخش ترين عامل موفقيت در تعليم و تربيت او محسوب مي شود.رابطه انساني موفق، رابطه يي است اثرگذار که تغييرات مطلوب را در فرد ايجاد مي کند و بين دو نفر تفاهم لازم را به وجود مي آورد. نخست والدين بايد با فرزند خود رابطه برقرار کنند و سپس تعليم و تربيت او آغاز مي شود.
    
    روش ارتباط والدين در نحوه ايجاد مسووليت در فرزندان نقش تعيين کننده يي دارد. فرزندان در اين دوره به چگونگي برقراري ارتباط والدين با خود حساس هستند و رفتارهايي مانند کمک کردن را به معني بچه تصور کردن آنها و نصيحت کردن را به عنوان رياست طلبي والدين تعبير مي کنند.